كَرْخ را با وى گذاشت . عماد الدوله با رعيت ، خوش سلوكى كرد و قلاع بسيارى فتح كرد و ذخيره‌هاى بسيار جمع نمود و دل رعيت را به سوى خود مايل نمود تا آنكه اسم او بلند شد و مردم به جانبش ميل كردند و در ديده‌هاى مردم با عظمت نمود ؛ چه او را نهصد سوار كارى بوده كه با ده هزار سوار مقابلى مىكردند . پس برادرش ركن الدوله را به جانب كازرون فرستاد . ركن الدوله ، كازرون را بگرفت ، پس از آن ، شيراز را تحت تصرّف در آورد و نامش بلند شد و از قضاى اتفاق آنكه در آن اوقات مرداويج بر دست غلامان خود كشته شد ، بيشترِ لشكرش به جانب عماد الدوله شدند . عماد الدوله قوت گرفت و در روز شنبه 11 جمادى الأولى سنهء 334 ، بر بغداد مستولى شد و دار الخلافه را نَهْب « 1 » كرد و از براى خليفه به جز اسمى از خلافت نبود ، نه امرى داشت نه نهيى ، پس بصره و موصل و تمام بلاد را تسخير كرد و برادرش معزّ الدوله را در بغداد گذاشت و ركن الدوله را در اصفهان و خودش در شيراز اقامت كرد . فقير گويد كه حضرت امير المؤمنين - صلوات الله عليه - در اخبار غيبيهء خود اشاره به دولت ديالمه فرموده ، در آنجا كه فرمود : وَيَخرج مِن ديلمان بنوالصياد ، إلى أن قال : ثُمّ يستقوى « 2 » أمرهم حتّى يملكوا الزوراء وَيخلعوا إلخلفاء . قال قائل : يا أمير المؤمنين ، فَكَم مدّتهم ؟ فَقال : مائة أو تزيد قليلًا . « 3 » از غرائبى كه اتفاق افتاد براى عماد الدوله آن بود كه چون در شيراز اقامت نمود

--> ( 1 ) . نهب : غنيمت ، غارت كردن . ( 2 ) . مصدر : « يستشرى » . ( 3 ) . شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، ج 7 ، ص 49 ؛ بحار الأنوار ، ج 41 ، ص 352 .